Als ik aan mijn bureau zit heb ik een kleine foto van Den Ouden Neel aan het pennenbakje vastgeclipt met zo’n houtklemmetje.

Het zit in zo’n truttig zilveren lijstje waar ze er te veel van had. Een leuke herinnering. Als ik er naar kijk voel ik geen verdriet, moet altijd glimlachen en ben trots dat we haar zo lang konden steunen. Missen doe ik haar wel, niet alleen haar, maar ook alles om haar heen, het tehuis met al zijn mensen en zo, maar het was genoeg, 100 jaar is echt zat. Op die foto zit ze in een witte PVC tuinstoel, met zo’n gestreept kussen, op het plaatsje achter haar huis in de Noordstraat. Klein maar fijn, zeg maar ff. Er hangt een bloeiende geranium in een beschilderde klomp aan de muur. Ze kijkt tevreden, zo van ik hou nog wel een beetje een oogje op je knulletje.

Schiet me ineens een verhaal te binnen uit haar laatste volle levensjaar. Ik parkeer de invalidenbus op een parkeerplaats voor mijn deur, maak haar rolstoel los, doe de achterklep open, maar de achterplank klapt niet uit. Het voorwiel van de bus staat op de stoep, dan gaat die plank niet plat. Ik doe het hekwerk weer dicht en laat Den Oude Neel met rolstoel, remmetjes er op, midden in de ruimte staan. Deuren dicht, “ik rij hem ff van de stoep af mam”. Ik geef zachtjes gas, hoor een gil en de rolstoel kiept achterover. Een flinke klap, ze gilt, jammert, ik spring naar achter, probeer haar te sussen. Geschokt en met mijn jarenlange ervaring met Den Ouden Neels gevoel voor drama zeg ik: “Ja hou nou maar op met dat gejammer mam. Daar gaat het niet van over, ik help je wel ff overeind schat”. Ze werd kalm.

Ja, wat denk je met moeders: 110 kilo schoon aan de haak, dat ging niet alleen. Aan de overkant zag ik een groepje Marokkaanse jongens lopen. Ik riep of ze bij konden springen. Snel waren ze gevieren drukdoende met helpen. Of het hun eigen moeder was, zo bezorgd gingen ze met Den Ouden Neel om. In een mum stond de stoel, met Den Ouden Neel erin, weer op de stoep. Ik dankte de mannen voor de geboden diensten en schudde hartelijk handen. Toppers! Moeder ongedeerd, in een mum zat ze weer aan de koffie met gebak.

Kijk dit soort acties mogen ook wel eens voor het voetlicht gebracht worden. Bedankt barmhartige Marokkanen.