De flat aan Park Vronesteyn in Voorburg bestaat 65 jaar.

Het complex, dat begin jaren zestig werd opgeleverd, behoort tot de oudere flatgebouwen van Voorburg en was destijds een opvallende verschijning tussen de villa’s rond het park. Tijdens de jubileumviering sprak Midvliet met bewoners die er soms al tientallen jaren wonen, maar ook met iemand die pas net zijn intrek heeft genomen.

Iris Tiggeler kent de flat eigenlijk al haar hele leven. Ze werd in 1954 geboren aan het Oosteinde, vlak bij Park Vronesteyn, en speelde als kind veel in het park. Haar beste vriendinnetje woonde in de nieuwe flat.

‘Dit was een groot speelterrein. Gras was eigenlijk niks bijzonders, maar opeens kwam dus die flat waar niemand ooit iets van begreep hoe dat kon. Iedereen was zo boos.’

Volgens Tiggeler was er destijds flink wat weerstand tegen de bouw. ‘We hebben ook gezien dat mensen de cementzakken die voor het gebouw lagen in de Vliet gooiden. Er zijn allerlei protesten geweest, want ja, een flat hier in een villawijk, dat is natuurlijk raar.’

Bekende bewoner en een goed uitzicht vanuit de boom
In 65 jaar tijd zijn er vanzelfsprekend de nodige verhalen ontstaan. Kitty Schouten herinnert zich bijvoorbeeld een bekende bewoner uit het verleden. ‘Er heeft hier iemand gewoond, een cabaretier, zanger. Ik zal zijn naam niet noemen’, vertelt ze. De man hield volgens haar nogal van feestjes. ‘Dan nodigde hij dames uit die zeer schaars gekleed waren, maar hij liet de gordijnen open.’

Dat bleef bij de jeugd uit de omliggende villa’s niet onopgemerkt. ‘Die jongens klommen in de boom en die hadden heel veel plezier. Met of zonder klein kijkertje keken ze wat zich daar afspeelde. Je kunt je voorstellen, toentertijd was dat natuurlijk een geweldige belevenis voor de jongelui.’

Schouten kan er nog steeds om lachen. ‘Als die boom kon praten, dan zou je heel wat horen over de hele flat.’

Van kale parkeerplaats naar groene omgeving
Ook rondom het complex is in de loop der jaren veel veranderd. Cor Kasander herinnert zich nog dat er aanvankelijk nauwelijks groen rond het gebouw was. ‘Je had hier alleen een hele kale parkeerplaats en voor de rest eigenlijk niks. Toen zijn we begonnen met een plan te maken via een hele goede adviseur.’ Dat plan leidde tot de inrichting die er nu nog altijd deels te zien is. ‘Al die gebouwen die je hier ziet en die heggen, dat komt nog steeds uit het plan dat die mevrouw ontwikkeld heeft.’

Van protest tegen de flat naar zelf bewoner
Voor Tiggeler maakt haar eigen geschiedenis het jubileum extra bijzonder. Als kind zag ze hoe de flat midden in haar vertrouwde speelomgeving verscheen. Inmiddels woont ze er zelf alweer veertien jaar. ‘Het is heel bijzonder dat ik eigenlijk vroeger dacht: die vervelende flat, ik zeg het netjes, en dat ik nu uiteindelijk zelf alweer veertien jaar in die inmiddels hartstikke leuke flat woon.’

Ze heeft daarmee bijna de hele ontwikkeling van dichtbij meegemaakt. ‘Ik heb echt het hele proces meegemaakt: om de hoek wonen, in het park wonen en nu in de flat al een hele tijd.’

En uiteindelijk is het vooral de sfeer die voor haar telt. ‘Misschien hebben jullie dat al gemerkt: het is hier heel gezellig. We hebben het heel leuk.’

Door: Karin van der Spek
Verslag: Petra Oliehoek-van Es
Camera en montage: Marcel Breeuwsma